“มึงเฮ็ดโล้ด”

“มึงเฮ็ดโล้ด”
“มึงเฮ็ดโล้ด!”
“มึงเฮ็ดโล้ด!!!”
เสียงถกเถียงแจ้ว ๆ โยกโย้ไปมาในวงล้อมความคิดของหมู่เด็กน้อยวัยแรกรุ่น “มึงเฮ็ดโล้ด”ภาษาถิ่นคนอีสานแทนคำว่า “มึงทำสิ” กำลังกู่ร้องเรียกเกี่ยงกันคิดตามโจทย์ที่วิทยากรมอบหมายให้อย่างตั้งใจ

เด็กน้อยใหญ่ ทั้งชายหญิง
...บ้างกำลังครุ่นคิด 
...บ้างกำลังบรรจงเขียนลงบนสมุดบันทึก  
....บ้างกำลังหยอกล้อกันไปมาอย่างสนุกสนาน

“ระดมความคิด ช่วยกัน! เขียนมันลงบนกระดาษไปเลยสิ”
วิทยากรท่านหนึ่งเดินมาพร้อมพูดปลุกใจแกมชี้แนะแก่เหล่าเด็กกลุ่มต่าง ๆ

ไม่นานเกินไป....   ทุกคนสุมหัว ใช้ความคิดอย่างผิดแปลก คราบความซุกซน ดื้อดึง ค่อยๆหายไป ....

 ปากกาเคมีสีดำบรรจงลงเขียน...................
มืออันเนียนนุ่มไร้ร้อยขีดข่วนของประสบการณ์ กำลังลงมือวาดภาพความฝัน วาดภาพของป่าไม้ของบ้านตนเอง บ้านที่เป็นกรอบความคิดของตัวเขาเอง

โรงเรียนทุ่งกุลาประชานุสรน์ เป็นโรงเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น-ตอนปลาย ประจำตำบลกำแพง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด ฅมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูดสำหรับนักปลูกป่าอย่างเราๆได้ดีทีเดียว ป่าหลังโรงเรียนแห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์เปรียบได้กับ Oasis ของคนเหล่านี้อีกแห่งหนึ่ง
มีเนื้อที่กว่า 100 ไร่ ต้นสะแบง-ยางกราดสูงใหญ่ ปกคุลมเป็นไม้เด่นในพื้นที่ เห็นชัดเจนดี กลุ่มไม้ที่หาชมยากในภาคอีสาน หลงเหลือให้เราตะลึงตึงตื่นกับมันได้ไม่น้อย

ภาพ ต้นไม้ ป่า ดิน น้ำ บ้าน โรงเรียน ปะปนบนกระดาษที่อยู่กลางวงล้อม เมื่อลองจ้องมองมันอย่างตั้งใจ ก็เกิดคำถามขึ้นว่า
“เด็กกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่??”
ภาพเหล่านี้อาจดูซ้ำซากจำเจสำหรับใครหลายคน แต่แท้จริงแล้ว ยากจริงเชียว!!
ภาพวาดจากความคิดที่ระดมสุ่มรวมกว่า 5-10 ชีวิตนี้ บรรจงทุกอย่างลงไป อย่างตั้งใจแน่แท้

บางคนคิดว่า “นั่นก็ดี นี่ก็ได้”
บางคนวาดภาพความคิดเมื่อครู่ลงไป
บางคนวาดความฝัน........

เราจะนำทางความคิดอนุรักษ์ของเด็กเหล่านี้อย่างไร ?

ยากนะ........แต่ไม่ยากเกินความสามารถ

เรายังพยายามงมเข็มจากกลุ่มเด็กยากแค้น ในถิ่นทุระกันดารนามว่า “ทุ่งกุลาร้องไห้” ดินที่แตกระแหง กล้าข้าวที่ซีดเซียวสีออกน้ำตาลในหน้าฝนนี้ ..สุดจะทน

เด็ก! อาจดูไม่มีความคิดเยี่ยงผู้ใหญ่...   ไม่สนุกกับการระดมความคิดอย่างผู้ดำเนินงานอย่างเราๆ 
แต่เด็ก! บริสุทธิ์ทางความคิดมากพอ พอที่จะเติมความคิดด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมลงไป
 

นอกเหนือจากงานปลูกป่าของนักปลูกป่าอย่างเรา ๆ แล้วนั้น อีกงานหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน ก็คงหนีไม้พ้นการทำงานร่วมกับชุมชน ชุมชนคือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับพื้นที่ป่าโดยแท้จริง เยาวชนหรือเด็กรุ่นใหม่ ถือเป็นแกนกำลังที่สำคัญอย่างยิ่ง ไม่แพ้กัน!
 

เมื่อไหร่ที่กล้านี้จะเติบโต

.

.

เราหวัง    “ ให้เด็กสำนึกคิด-รักษ์บ้านเกิดตัวเอง ป่าของตัวเอง ทรัพยากรของตัวเอง ”

- มันสำคัญ -

 

สหรัฐ ชาแท่น 

ทีมปลูกป่า ปตท.